NORecordings | Blog

Vidar Vang - Sidewalk Silhouettes

2012-01-24T21:49:00.000+01:00

Vidar Vang, een long time favorite op deze blog, brengt op 3 februari zijn nieuwe album Sidewalk Silhouettes uit. Er zijn nu drie nummer te beluisteren via Soundcloud en het klinkt weer ouderwets goed. Maar wel met een nieuw geluid. Producent Cato Thomassen, de laatste jaren bekend als de gitarist van Sivert Høyem, heeft een electronische impuls gegeven aan de doorgaans akoestische insteek van Vidar. Daardoor klinkt het naar eigen zeggen 'cinematografisch'. Ruimtelijk dus. En dat doet de muziek goed. Benieuwd hoe het album klinkt.

Hier zijn de nummer te luisteren en dit is de video van het mooie Already Gone.

Magnus Eliassen

2011-10-05T21:40:00.000+02:00

Een Noors liedje over Amsterdam! Magnus Eliassen heeft zich laten inspireren door de hoofdstad en maakte er een relaxed synth-nummer van. Eliassen is een jonge muzikant uit Bodø in Noord-Noorwegen, hij is aan het werk aan zijn eerste album en schrijft over zijn nieuwe single: ‘Ik schreef «På ei bru i Amsterdam» [Op een brug in Amsterdam] in Amsterdam op 3 juni van dit jaar, na mijn eerste bezoek aan deze wonderlijke stad, waar ik toevallig mijn vriend Simon Lynge [aanrader, een singer/songwriter uit Groenland!] ontmoette, en hem zag spelen met Emmylou Harris. Dat was een inspirerende ontmoeting. Dat het mooiste meisje van de wereld mij voorbij fietste was nog inspirerender, ze zond me ’s werelds mooiste lach, en daarna verdween ze over ’s werelds meest eindeloze brug, de eeuwigheid in. De zomer is voorbij. De herinneringen werden een liedje, en nu is het uit! Ik hoop dat je het leuk vindt!’

Kings of Convenience - Me in You

2011-09-25T23:15:00.001+02:00

De nieuwste single van Kings of Convenience komt van het al twee jaar oude Declaration of Dependence. Maar gelukkig hebben ze deze zonnige dag in Bergen benut om een wel heel mooie video te maken.

Kings of Convenience - Me in You (Official Video) from eirik bøe on Vimeo.

Therese Aune

2011-09-22T22:35:00.000+02:00

In Scandinavië geen gebrek aan jonge vrouwen die indrukwekkende muziek maken. Zo ook de Noorse Therese Aune, die haar luisteraar uitdaagt met haar stem en instrumentatie. Haar debuutalbum is in de maak in de fantastische Ocean Sound Recordings studio en wordt zeker een mooie gevarieerde plaat. Luister eens naar het stemmige The Lonely Ocean Roar op haar website.

NFOP SESSIONS #3: Therese Aune - Astray from Tonje Thilesen on Vimeo.

Jonas Alaska

2011-09-21T12:59:00.002+02:00

Er is een nieuwe ster in Noorwegen: Jonas Alaska, een kerel van 23 die deze week overal goede kritieken oogst met zijn debuutalbum. Op dat album wordt hij onder andere bijgestaan door grote Noorse muzikale namen als Martin Horntveth, David Wallumrød en Thom Hell. Dit is zijn nieuwste single, October.

Go For Gold

2011-09-09T23:12:00.000+02:00

Een kijkje bij de zuiderburen: het Deense Go For Gold maakt pakkende noise pop/rock en heeft net hun eerste EP uitgebracht, die gratis te downloaden is via de website van de band (of gewoon hieronder).

EP by Go for Gold

Turn Off Your Television

2011-09-07T18:24:00.000+02:00

Uit Zweden komt Turn Off Your Television, een sympathiek trio met leuke gitaarmuziek. Uit Zweden! Omdat er stiekem toch ook goeie muziek uit de rest van Noord-Europa komt, nu voor het eerst een uitstapje naar de buren. Via de (vooral Spaanstalige) Facebook-groep Nordic Pop kwam deze video langs:

En hier is het hele album te beluisteren:

Turn off your television by Turn off your television

Weathervane

2011-09-06T19:00:00.000+02:00

Weathervane is het nieuwe muzikale project van Paul Waaktaar-Savoy, die vandaag zijn vijftigste verjaardag viert en beter bekend is van zijn vorige band, A-ha. Samen met de Amerikaanse zanger Jimmy Gnecco (bekend van solowerk en zijn band Ours) maakt hij nu de titeltrack van de grote succesvolle Noorse filmproductie Hodejegerne (Headhunters), gebaseerd op het gelijknamige boek van Jo Nesbø (ook vertaald in het Nederlands). Als het aan Waaktaar-Savoy ligt brengt Weathervane komend jaar nog een paar singles uit en zal er rond kerst misschien een album zijn.

99 Minutes

2011-09-06T15:04:00.000+02:00

Listen to Norway, onderdeel van het Noorse muziekinformatiecentrum, heeft een nieuwe webcast in de serie 99 Minutes uitgebracht. Anderhalf uur lang Noorse muziek van pop tot experimentele rock tot electro tot volksmuziek. Niet allemaal even goed, maar daarom niet minder interessant. Hier zijn de vorige veertien afleveringen te beluisteren.

99 Minutes Program 15 110905 by MIC Norway

St. Thomas

2011-09-02T22:26:00.000+02:00

Thomas Hansen (1976-2007), beter bekend als St. Thomas, maakte ooit de sprong van post rondbrengen naar alt. country. Veel te vroeg gestorven, maar hij heeft gelukkig een flinke discografie en leuke video's als deze achtergelaten.

Philco Fiction

2011-08-31T21:47:00.000+02:00

Philco Fiction uit Oslo brengt op 14 oktober een nieuw album uit en Finally is de eerste single. Met een mooie nostalgische video.

Sivert Høyem - Under Administration

2011-08-24T11:31:00.000+02:00

Sivert Høyem heeft de eerste single van zijn nieuwe album Long Slow Distance uitgebracht. Goeie plaat, die eindelijk weer eens wat avontuurlijker klinkt dan zijn vorige werk.

Træna-festival

2011-06-26T23:26:00.000+02:00

Hier een mooie impressie van het Træna-festival, editie 2010. Een van de mooiste festivallocaties ter wereld.

Lasse Passage

2011-06-26T23:13:00.000+02:00

Mooie nieuwe ontdekking: Lasse Passage, een in Nederland wonende Noor die zichzelf liever singer-sonologist noemt dan singer-songwriter.

Jim Stärk - True Story

2011-06-01T21:45:00.000+02:00

Jim Stärk, het geesteskind van songwriter Einar Stokke Fadnes, is terug met een eerste single na een pauze van ongeveer vijf jaar. De band was erg succesvol met hits als Morning Song en It's All Right en zet met deze nieuwe plaat de ontwikkeling door van kleine ingetogen liedjes naar expressieve popmuziek.

True Story by ramble_on

Cold Mailman - Time is of the essence

2011-05-29T22:11:00.000+02:00

Cold Mailman heeft een prachtige video gemaakt bij een van de beste tracks van hun laatste album, Relax, the mountain will come to you. De lelijkste delen van Oslo worden ineens heel mooi.

Weld

2011-05-20T13:36:00.000+02:00

Weld was een behoorlijk grote band in de jaren negentig. Maar na twee albums (Natural Tools uit 1994 en Hello Walls uit 1995) was het al over. Zangeres Vibeke Saugestad heeft daarna nog veel succes gehad met andere bands (Thelyblast, Thinkerbell) en als solo-artieste. Dit is de hit van Weld uit 1994.

Xploding Plastix / Ugress / Cloroform / Tøyen

2011-05-18T19:16:00.000+02:00

Een paar getikte en minder getikte elektronische acts uit Noorwegen:

Xploding Plastix - Treat me mean, I need the reputation

Ugress - Zombie eagles

Cloroform - Popman

Tøyen - India pindia

Ugress - Loungemeister

2011-05-15T21:29:00.000+02:00

Uit 2002 alweer, deze vrolijke chaos van Ugress.

Stein Torleif Bjella - Søt harmoni

2011-04-22T12:42:00.000+02:00

Met zijn nieuwe album Vonde Visu heeft Stein Torleif Bjella weer de harten gewonnen van de critici in Noorwegen. Hij wordt de ‘spreekbuis van de zwijgzame man’ genoemd. Rustige muziek met contemplatieve teksten en rustige video’s. Kijk en kom tot rust.

Montée - Rendition of you

2011-04-14T13:25:00.000+02:00

Montée gooit hoge ogen sinds de release van hun eerste album Isle of Now. De mix van pop, funk en rock en vast nog wat andere stijlen klinkt inderdaad on-Noors goed uitgewerkt. De nieuwste single is een dijk van een opzwepende plaat.

Petter Carlsen - Spirits in need

2011-04-14T13:20:00.000+02:00

Petter Carlsen komt uit Noord-Noorwegen (Alta) en heeft in januari zijn laatste album uitgebracht, Clocks Don't Count. Dit is zijn nieuwste video. Begin juni komt Carlsen voor een paar data naar Nederland: 3/6 Tivoli de Helling, Utrecht; 4/6 Het Paard, Den Haag; 5/6 Oddstream Festival, Nijmegen.

Egil Olsen - She and him (and I)

2011-04-11T11:29:00.000+02:00

Fijne nieuwe single van Egil Olsen. Zoals altijd serieus met een knipoog. Zijn nieuwe plaat komt op 10 juni uit.

Jenny Hval

2011-02-12T13:21:00.000+01:00

Op 18 februari komt het nieuwe album van Jenny Hval (aka Rockettothesky) uit op Rune Grammofon. Viscera is "free music, without a conceptual framework", en lijkt een prachtige plaat te worden als je deze twee video's mag geloven.

Thom Hell

2011-02-01T15:26:00.000+01:00

Hij blijft maar mooie muziek maken, die Thom Hell. Een nieuw album is in de maak samen met Jason Falkner in Los Angeles. Zal dat dan eindelijk die welverdiende internationale doorbraak opleveren?

Bigbang - Cigarette

2011-01-14T15:12:00.000+01:00

Bigbang komt eind februari met de langverwachte opvolger van Edendale uit 2009. De band lijkt steeds Amerikaanser te gaan klinken, getuige de eerste single van Epic Scrap Metal. Waar de vorige plaat vooral ingetogen en serieus klonk, laat Cigarette een vrolijk geluid horen.

Youth Pictures of Florence Henderson

2010-12-22T21:21:00.000+01:00

Youth Pictures of Florence Henderson staat in een overzicht van de 50 beste Noorse tracks van 2010, verkozen door de landelijke krant Dagbladet. Deze post-rockband, zoals dat zo mooi in muziektermen heet, heeft in de lente van dit jaar over de hele wereld indruk gemaakt met hun tweede album, uitgegeven door How is Annie Records, en wordt door velen gezien als een ultiem post-rockalbum. De band is momenteel gevestigd in Oslo, maar komt oorspronkelijk uit, jawel, Bodø.

Cold Mailman

2010-12-16T15:50:00.000+01:00

Cold Mailman is een jonge band uit Bodø in Noord-Noorwegen die goede kritieken heeft gekregen voor hun eerste album, Relax; the mountain will come to you, uitgegeven op het platenlabel van Kråkesølv. Deze video van Pull yourself together and fall in love with me laat horen waarom. Een fijne plaat.

The Megaphonic Thrift

2010-12-01T11:34:00.000+01:00

The Megaphonic Thrift uit Bergen deed gisteren mee aan het online festival Involve Yourself, een initiatief van Noorse mensenrechtenorganisaties. Opgenomen op een winters dak in de stad is dit een mooi uitgesponnen nummer, Exploding Eyes.

Kråkesølv

2010-11-22T21:17:00.000+01:00

Kråkesølv heeft vandaag hun tweede album uitgebracht, Bomtur Til Jorda, geproduceerd door Øystein Greni, de frontman van Bigbang. Kråkesølv timmert goed aan de weg met intelligente rockmuziek in het dialect van Bodø, een stadje ten noorden van de poolcirkel.

Christel Alsos

2010-11-20T23:48:00.000+01:00

Christel Alsos heeft net haar tweede album uitgebracht in Noorwegen. Haar eerste was een groot succes, misschien niet direct vanwege haar erg vernieuwende stijl, maar ze heeft een erg mooie stem. Haar ingetogen, soms wat saaie luisterliedjes krijgen daardoor net dat beetje extra. Op haar nieuwe album Tomorrow Is staat ook twee erg mooie covers van Travis (Driftwood) en Leonard Cohen (Suzanne).

Kaizers Orchestra - Hjerteknuser

2010-11-05T22:42:00.000+01:00

Kaizers Orchestra schept hoge verwachtingen met hun nieuwe single Hjerteknuser. Eind januari 2011 komt het eerste album van een trilogie uit, Violeta, Violeta Volum I. In de nieuwe video zijn verwijzingen te vinden naar delen uit het (nog incomplete) verhaal dat deze drie albums gaan vormen.

A-ha - Butterfly Butterfly (The Last Hurrah)

2010-08-13T16:11:00.001+02:00

Well, this is it then. A-ha's final statement. The last time we see them together in an official video. Steve Barron, who also directed the breakthrough video for Take On Me, has woven old video images into a last goodbye. We see the band hold eachother tightly and then transform into butterflies, a truly beautiful picture that brings a tear to my eye. This is a goodbye, but also the beginning of something new. A new hurrah.

Stein Torleif Bjella

2010-08-10T16:06:00.000+02:00

Stein Torleif Bjella regained success in Norway with his solo album Heidersmenn. After two successful albums with his former band Tolv Volt and after some quiet years in his hometown Ål, he quickly became the critic's favorite with his stripped-down organic sound and sharp lyrics in Norwegian. Besides being a really nice guy (we studied together in Oslo), his music is nicely toned down and full of detail. Here he's playing a song on the beautiful island of Træna. Well worth a listen!

Bigbang - Isabel

2010-05-17T23:27:00.000+02:00

Een mooie video van Bigbang, een van de grote bands in Noorwegen. Ergens dit jaar komt de live-dvd van hun afgelopen Noorse tour uit. Er circuleert al maanden een preview, het belooft een juweeltje te worden.

Jens Carelius - Face of a Dream

2010-05-10T23:01:00.000+02:00

Nog een keertje Jens Carelius, omdat ie zo goed is.

Vidar Vang - Sleepless Songs

2010-03-08T21:45:00.001+01:00

Vidar Vang heeft vandaag zijn vierde album uitgebracht, Sleepless Songs, geproduceerd door Frode Jacobsen en Alex Kloster-Jensen (ex-Madrugada / Ricochets / My Midnight Creeps). Zijn vorige drie cd's zijn prachtplaten met persoonlijke teksten van een dertiger die zijn weg probeert te vinden in de wereld. Vang was goed bevriend met Robert Burås, de gitarist van Madrugada, die overleed tijdens de demofase van dit nieuwe album. Volwassen worden, verlies, saamhorigheid en wat ons drijft om door te gaan zijn nog steeds de mooie thema's die Vang omzet in mooie muziek.

Thom Hell - All Good Things

2010-03-02T23:19:00.000+01:00

Het nieuwe album van Thom Hell komt volgende week uit. All Good Things krijgt nu al erg goede kritieken in Noorwegen. Luister en oordeel zelf.

Susanne Sundfør - The Brothel

2010-02-25T10:58:00.000+01:00

Susanne Sundfør wordt bejubeld voor haar nieuwe single, The Brothel. Het is inderdaad gewaagd om deze plaat naar de radiostations te sturen. De verwachtingen voor haar nieuwe plaat zijn hooggespannen. Zelf zegt ze: "Het album belicht verschillende aspecten van het leven in een samenleving waarin het perverse en eerzuchtige in de mens de vrije hand hebben. Er loopt een theatrale thematiek door het hele album, muzikaal en tekstueel gezien. Ik heb de hele tijd voor ogen gehad dat ik muziek voor een film maakte."

Sivert Høyem - Moon Landing

2010-02-24T15:03:00.000+01:00

Sivert Höyem was zanger van het ter ziele gegane Madrugada. Hij is goed bezig met zijn derde soloplaat, Moon Landing. Hij houdt iets teveel vast aan de clichés van de rockmuziek, maar zijn stem blijft fantastisch. Op 14 april staat hij in de Melkweg, Amsterdam, op 15 april in de Mezz, Breda.

Kråkesølv, Marit Larsen & KORK

2009-12-23T11:40:00.000+01:00

Noorse kerststemming!

Thom Hell - Over You

2009-12-21T22:00:00.000+01:00

Thom Hell is onderweg met een nieuwe plaat. En hij zet de kwaliteit van God If I Saw Her Now door met een eerste single, Over You.

Egil Olsen feat. Jenny Hval

2009-12-17T14:38:00.000+01:00

Een fijne video van Egil Olsen samen met Jenny Hval (aka Rockettothesky, zie onder).

Kråkesølv

2009-12-03T22:47:00.000+01:00

Kråkesølv maakt fijnzinnige Noorstalige muziek van een kaliber waar menig Noor trots op is. Hun debuut Trådnøsting is een dijk van een plaat. Hier een akoestische versie van de single Privat Regn:

Rockettothesky - Grizzly Man

2009-11-17T22:42:00.000+01:00

Rockettothesky, de artiestnaam van Jenny Hval, heb ik afgelopen zomer live gezien in een klein houten zeemanskerkje op het eiland Træna, zo'n 60 kilometer van de Noorse kust, net onder de poolcirkel. Een onvergetelijke ervaring. In januari speelt ze haar buitenaardse muziek op Eurosonic in Groningen.

A-ha - Nothing Is Keeping You Here

2009-11-13T10:45:00.000+01:00

A-ha, de grootste en soms nog altijd beste Noorse band allertijden, houdt er volgend jaar mee op. De Ending On A High Note tour zal ze naar alle hoeken van de wereld brengen. Foot Of The Mountain (2009) bracht ze terug in de hoogste popregionen, maar toch is het na 25 jaar welletjes geweest. Erg jammer, want als de gitaar en de songwriter kwaliteiten van Paul Waaktaar-Savoy, de piano en songs van Magne Furuholmen en de stem van Morten Harket bij elkaar komen onstaat er iets bijzonders. Een soort oerversie van de typische noordelijke melancholie. Getuige de nieuwe single:

Sondre Lerche - Heartbeat Radio

2009-11-05T23:23:00.000+01:00

Sondre Lerche heeft al jaren veel succes in Amerika. In Europa gaat het wat langzamer, maar aan zijn laatste album zal het niet liggen, want Heartbeat Radio is een leuke plaat geworden.

The Brimstone Solar Radiation Band

2009-11-01T22:09:00.000+01:00

Leuke nieuwe plaat van The Brimstone Solar Radiation Band! Beatlesque en Monty Python in één.

Jens Carelius - The Talent

2009-10-29T22:49:00.000+01:00

Jens Carelius (1982) maakt fantastische popmuziek. Zijn laatste plaat, The Beat of The Travel, moet ik nog in zijn geheel horen, maar wat er op MySpace en YouTube te vinden is klinkt erg goed!

En van zijn eerste plaat The First Songs:

Ingrid Olava - Warrior Song

2009-10-29T22:25:00.000+01:00

Ingrid Olava komt binnenkort met een nieuwe plaat en de eerste single is uit: Warrior Song.

Satyricon - Melkweg Amsterdam 20.11.08

2008-11-21T21:43:00.000+01:00

Stelletje oproerkraaiers, satanisten! Dwepen met de duivel en kerken verbranden. Zou je zeggen van een afstand. Valt allemaal reuze mee. Satyricon is een oudje binnen de black metal: snelle muziek met strakke riffs, bijtende zwarte teksten en af en toe een akoestisch intermezzo. En oudjes worden milder, dus speelt Satyricon inmiddels black'n'roll muziek. Donkere metal, afwisselend retesnel, dan weer log en zelfs een beetje swingend. Gisteren stonden ze in de Melkweg. De lange haren en het 'sign of the horn' vlogen heen en weer. En wat een strakke show! De opener, Possessed, beukt je meteen in je gezicht. De gekke paradox is dat frontman Satyr een enorme rust uitstraalt terwijl hij een gigantisch bijtende strot opzet en zijn mannen, en vooral drummer Frost, als maniakken tekeer gaan. Ook hij is inmiddels 32. Frost is een ware atleet op de drums, wat een klappen deelt die man uit, ongelofelijk. The Age of Nero heet het nieuwe album. Dwepen met een van de meest tyrannieke keizers van het Romeinse Rijk? Beetje flauw. Maar nee, want zoals Nero Rome liet branden en het einde van het Romeinse Rijk inluidde, zo leven wij tegenwoordig in een tijd waarin hetzelfde dreigt te gebeuren. We leven in het begin van het einde, aldus Satyr. En jij dacht dat die jongen kerken in brand steekt?

Marit Larsen - The Chase

2008-10-30T20:47:00.000+01:00

Marit Larsen is lief en schattig en jong en kan verdomd goeie popliedjes schrijven. Haar nieuwe album The Chase staat er vol mee. Marit was ooit eerder een wereldster toen ze met Marion Raven het duo M2M vormde. Lieve meisjespop. Als soloartiest komt ze nu echt tot bloei. Ze schrijft en speelt al haar eigen muziek en werkt met gerespecteerde muzikanten, ondere andere met Thom Hell (die ze nu uit haar band heeft gezet omdat ze samen zijn, mazzelaar die Thom). Haar eerste album Under The Surface was een groot commercieel succes in Noorwegen met 4 singles, en de verwachtingen waren hoog voor The Chase. Je kunt het zoete, ABBA-achtige, té lieve pop noemen, maar geef je er aan over en je houdt een klassiek popalbum over. De ene keer ongegeneerd vrolijk, de andere keer ingetogen, Marit meent wat ze zingt. Soms dichtgeplamuurd met strijkers en zelfs een groot koor, ach, het is echt leuk. Ten Steps is een typisch Marit Larsen nummer dat je op het verkeerde been zet, vrolijke deun, maar wat donkere tekst ("I'm about to break your heart or so I hope"). Ze is zo'n meid waarvan je hoopt dat het goed gaat met 'r. Dat hopen veel mensen, The Chase is weer een inslaand succes.

Myspace

Marit & Thom Hell live

Ingrid Olava

2008-09-16T21:14:00.000+02:00

Al een tijd een hype in Noorwegen: Ingrid Olava. Een mooie Noorse dame met een dijk van een stem en prachtige pianoliedjes. Vorige week heb ik eindelijk haar debuutalbum, Juliet's Wishes, op de kop getikt tijdens een kleine vakantie in het zuiden van Noorwegen. Ik luister er pas een dag naar, en wordt na iedere draaibeurt meer geraakt door de prachtige arrangementen. Er zit lucht en melancholie in de liedjes. Zoetgevooisde strijkers kunnen geluid vaak dichtplamuren, maar Lars Horntvedt weet in de titelsong een fascinerende sfeer neer te zetten met zijn arrangement. Morten Qvenild is een duizendkunstenaar op de synthesizer en behangt de liedjes met bijna onhoorbare details. Frode Jacobsen van Madrugada heeft een voorsprong genomen op het einde van zijn band en bewijst zich als producent. Alleen met haar piano klinkt ze zoals ze Noorwegen heeft veroverd en menigeen zal teleurgesteld zijn geweest in de aankleding met band en strijkers. Dat doet voor mij niets af aan de kwaliteit. Prachtig.

Myspace

Thom Hell

2008-07-25T21:23:00.001+02:00

De Noorse Paul McCartney? Zo wordt Thom Hell wel eens genoemd. Zijn nieuwste album God If I Saw Her Now staat vol met mooie pianoliedjes, die zeker iets Beatlesque hebben. Zijn eerste twee albums (I Love You en Every Little Piece) konden mijn aandacht niet heel lang vasthouden, maar God... is mooi geproduceerd, heeft betere liedjes en arrangementen en straalt die heerlijke Scandinavische melancholie uit. Thom is in het voorjaar op tour geweest in Europa, als voorprogramma voor Minor Majority. Deze zomer en herfst is ie alleen in Noorwegen te bewonderen, samen met onder andere Frank Hammersland, de frontman van Popium, die met So Easily Distracted in 2007 een heerlijk relaxed Americana luisteralbum maakte. Ook erg de moeite waard!

Thom Hell live @ Hove Festival 2008

Thom Hell - Myspace

Frank Hammersland - Myspace

NORecordings online!

2008-04-23T23:17:00.000+02:00

NORecordings is online! Ik ben begonnen met de promotie van pop- en rockmuziek uit Noorwegen. Erg spannend allemaal, want dit zijn mijn eerste schreden in de muziekbusiness. Al zolang ik me kan herinneren wil ik werken met twee grote passies, muziek en Scandinavië. Nu heb ik mezelf in het diepe gegooid en geïnvesteerd in de plaat van Dylan Mondegreen. Deze plaat ga ik promoten, aan de man brengen, mee leuren en zijn muziek zal over de radiogolven klinken deze zomer! Is Girl in Grass niet de perfecte zomerhit? Dacht ik wel :) Mijn uiteindelijke doel is om meer titels te gaan voeren, een degelijke webshop te openen en voor concerten te gaan zorgen. Leuk! Maar eerst maar eens een mooi resultaat met dit eerste project. Kijk eens op NORecordings.nl en bestel die plaat! Voor 10 euro is ie van jou.

The September When

2007-11-02T23:31:00.001+01:00

Diving into the late 80's and early 90's... The September When will reunite for a one-off gig in Stavanger, Norway next year on August 28th. The band became big between 1989 and 1996, with huge national succes, but never succeeded to make it abroad. I guess that touring Norway over and over again can be quite frustrating and if international ambitions never take shape you might as well quit. The lead singer, Morten Abel, continued a very succesful solo-career, nationally that is. Same story, he never made it abroad (not yet at least). Somehow The September When and Morten Abel solo reach high according to Norwegian standards, but they're not different enough to stand out from the rest internationally. Still, both reach high according to my standards. The September When put out 4 albums and a bunch of singles, and although I was at an age of idolatry when the music was released, I still like it a lot. The atmosphere, the lyrics, it's all very much connected to my imaginary ideal world, I won't lose that feeling. Morten Abel as a solo artist made some great albums and songs, but he never quite reaches the same atmosphere as he did with The September When. I missed out on a TSW gig in Cologne in 1995, and soon after the band broke up (damn!). I even joined the fanclub around that time, even though I didn't understand a word Norwegian!

Now the band will reunite in August next year and play a free concert in the centre of Stavanger. The magic of the nineties is over, but to see these guys together on stage is going to be great!

Thomas Dybdahl - It's always been you

2007-10-30T19:15:00.000+01:00

this is so beautiful...

Robert Burås

2007-10-22T20:14:00.000+02:00

The sudden death of Madrugada guitarist Robert Burås in July created a shockwave through Norway. This was the death of a gifted and very young musician, he was only 31 years old. And this means (most likely) the end of one of Norway's biggest rockbands of all time. I was in Norway when I heard the news and my heart sunk. You never expect a young guy like him just to pass away. He leaves so much undone.

Only a couple of days after Roberts burial I was at a concert of his bandmate Sivert Høyem, the leadsinger of Madrugada, at the Buktafestival in Tromsø. Both Robert and Sivert were busy working on their side- and soloprojects this year. Sivert came to play despite the very rough week that lay behind him. This turned out to be one of the most beautiful and emotional concerts I have ever been to. The realization that the man on stage had just lost a close friend and honoured him by playing his guts out sent shivers down my spine. Sivert thanked us many times for coming out to see him play, this was the best thing he could've done after all that happened. The honour was all ours, Sivert, you deserve all the respect in the world for coming out and play for us like that. The absolute highlight was the encore. He played a Madrugada song all alone on his guitar, while his backingband stood on the side of the stage. Absolutely heartbreaking. It still makes me feel like crying.

Last week I found a clip on youtube with a young Robert Burås playing at the Rock mot Rus festival in 1993. To my surprise the singer in the band is a young Vidar Vang. Years before everyone knew what was to become.

1993 - 2007

Silje Nergaard - Muziekcentrum Eindhoven 19.10.07

2007-10-20T14:12:00.000+02:00

Gisteravond voor de tweede keer de jazz- en popzangeres Silje Nergaard live gezien. Wauw, wat een muziek en wat een dame. Op plaat staat haar soms wat afgeknepen, kinderachtige stem me af en toe tegen, maar live kan ze volledig overtuigen. De eerste keer dat ik haar zag was in Paradiso, Amsterdam, bijna 2 jaar geleden. Ze maakte grote indruk met haar lach, grapjes en vooral de steengoeie band die ze had meegenomen. Gisteren was de setting wel even anders, het Muziekcentrum is een volledig andere zaal, iedereen netjes met stoelnummer in een rook- en drankvrije ruimte. Hmm, zou dit wel goed gaan? Jazeker! Het werd een heerlijke avond. Dan weer swingend, dan weer intens rustig, dan weer alleen maar heel erg mooi met kippenvel. De band haalde er alles uit wat erin zat en vooral de slide en pedal steel gitaren gaven de muziek een heel mooi melancholisch gevoel. Silje speelde zelf een nieuwe song op een zogenaamde kantele, een Fins snaarinstrument, prachtig! Werkelijk prachtig. Ze stond er zelf ook bij te stralen, en zo moet een goed concert zijn. Ik denk dat de kleine tour die ze nu gemaakt heeft door Nederland een groot succes is geworden en het kan alleen maar meer worden, want op 6 november krijgt ze een Edison award uitgereikt in de categorie Jazz Vocaal. Klasse.

Vidar Vang

2007-10-17T00:05:00.001+02:00

Vidar Vang is the singer/ songwriter I'm listening most to these days. His music has really grown on me since I first heard him sometime back in 2002. His first full-length record Rodeo from 2002 was a small hit in Norway, the press refering to the likes of Bruce Springsteen, Neil Young and Talk Talk. To me it's an album that has a laid-back rock attitude, with lots of catchy hooks and a nice alternating full and stripped-down sound. Nevertheless, I was unable to put my hands on who this Vidar Vang was, the pictures in the booklet are vague and lyrics are lacking. His second album Stand up straight (2004, with backingband The Northern Men) made it much clearer who this young man was. A man of my age, and, taking from his lyrics, sometimes struggeling to find his way in life. The sound is lighter and more diverse and especially the lyrics touched me, putting into words a lot of things that I was going through.

Here's a birthday cake with 27 candles burning
Here's a tombstone, I read "1976 - ..."

(Here it is)

I gotta get it while I can
I gotta get it, and I still live in this town
Get it while I can
Get it 'for I'm six feet underground

(Get it while I can)

Time passing, and what the hell can you do before it's too late?! It was comforting and inspiring to hear someone going through the same things as I was. Vidar's latest album, simply called Vidar Vang (2006) and released on his own label, shows an even more honest man. His rock and pop sound is traded in for a folky acoustic one. Ten songs in 30 minutes, it's over before you know it. I've listened to it quite some times now, but it's still kind of vague to me. It's growing. And those albums are the best. He has demo'ed new songs lately, I'm really excited to hear him grow too.

website

Dylan Mondegreen - Girl in grass

2007-10-16T18:40:00.000+02:00

Dylan Mondegreen website

Egil Olsen - Wannabe

2007-10-16T16:43:00.000+02:00

Egil Olsen website

today's albums

2007-10-16T00:06:00.000+02:00

Vidar Vang - Vidar Vang (2006)
singer/ songwriter, see one of my posts

Salvatore - Days of Rage (2007)
high adrenaline instrumental post-rock, or something

Velvet Belly - Colours (1992)
female-fronted echoing dream-pop, singer now solo

Thomas Dybdahl in Holland - a retrospective 2002-2006

2007-10-15T22:15:00.000+02:00

As a music junkie you’re always looking for that little bit of extra, that extra touch, the magic that touches your soul. This can be anything from a melody to an instrument to a word. Sometimes all the music just seems to blend into a big blur, because nothing stands out, nothing is special or different enough.
And music seems to be a pose, an image without a heart. Looking for the melancholy that would touch my heart, I was so lucky to come across Thomas Dybdahl & That Great October Sound some 3,5 years ago. Being nordic-music minded, he was one of the many great musicians in my collection to come from Norway in the last couple of years. The first live-tracks on the website at that time sounded promising, but I didn’t really follow up. It was the video for Love’s Lost on a Norwegian dvd that struck me. It had everything I’d been looking for as a young man in need of comforting sounds. The voice, the melody, the instrumentation, the words, the images. And the album was still to come!
...That Great October Sound was good, very good at some points and brought up some melancholic memories of my time in Norway. Listening to Life Here Is Gold, I could nearly smell the Norwegian countryside after a mild rain. Thomas did a small one-off show at Popkomm 2003, for guests only, but I was able to meet him and get a promo-cd from Tom at CCAP. Rain Down On Me was featured on the cd, and the stillness and intensity grabbed me immediately.
Then came Stray Dogs, which was pure magic at times, but didn’t really hit me until the summer of 2004. Now I started to believe that he was the man who was able to make the ultimate album ever. The Willow, Make A Mess Of Yourself, Either Way I’m Gone, Honey, what wonderful moments.
And then soon after One Day You’ll Dance For Me, New York City followed. A Lovestory went straight to my heart, but at first I was confused, the songs seemingly lacking structure and instant magical melodies (“catchyness”) like the ones on Stray Dogs, I didn’t know what to think. But slowly it crept towards me and now it’s clearly the best album of the trilogy. He comes so close to your ears, it’s what music is supposed to do: grab full attention and only let go after the last song. After the release of ...That Great October Sound on the mainland in late 2004, Thomas finally came over for some small gigs. December 15th 2004 was a night to remember at the Paradiso in Amsterdam. A solo-performance, with guitar, keys and feet. Intense and pure with an intimate crowd. Now things really got started. The Eurosonic-gig in January 2005 in Groningen was a hit, with an enthusiastic crowd and the music business present to kick off a great career in Europe. Then came the first tour in Holland, with for me 2 concerts in 2 days. Den Bosch and an afternoon in Amsterdam. I lived on a magical Dybdahl-high! Then a second tour of Holland came in October 2005, thank you booking-office! (Let’s not forget the in-between show at Parkpop in June, a wonderful show to start the day with, and I even was spotted from the stage by Ådne with my Stray Dogs shirt on). This time around (October) only one concert for me (in Amsterdam), I would’ve loved to go to them all, but only one concert would keep it special, I would hear the songs with fresh ears and enjoy all their splendour even more. It was, once again, one of the best concerts I’ve ever seen. The crowd was brilliant, we all sang along, what a difference to the first Amsterdam concert only 10 months earlier! These kind of experiences are intense, there should be more of them in everyday life. Thomas & TGOS have grown to an incredibly tight band, the vibraphone, organ and pedalsteel add so much liveliness, vibe and also quietness to the sound, it all fits together like never before. Pauses are so underrated in music, and Thomas is a master in timing and creating tension and dynamics by fully using the quiet moments in music. Together with his pure voice, his lyrics, his melodies, his instrumentation, this modest man IS the biggest star for me and melancholics alike!

Eurosonic 2004

2007-10-15T22:00:00.002+02:00

Furia, Ane Brun, Jim Stärk, Real Ones, Cloroform - Eurosonic, Groningen 8 & 9 januari 2004

Afgelopen week vond het jaarlijkse Eurosonic-festival plaats. In de eerste plaats een showcase-festival waar bands zich kunnen presenteren ten overstaan van wat de Noren zo mooi bransjehorer (branchehoeren) kunnen noemen. Maar ook toegangkelijk voor sterfelijke zielen die op de hoogte willen blijven van de Europese muziekscene, als je dat zo zou kunnen noemen. De Scandinavische/Noordse delegatie wordt ieder jaar sterker met een keur aan Deense, Zweedse, Noorse, IJslandse, Finse en zelfs Faroërse acts. Dit jaar werd een volledige bühne in de USVA gereserveerd voor Noorse bands, mede mogelijk gemaakt door Music Export Norway, dat op andere showcase-festivals (PopKomm, Midem) al eerder Noorse bands onder de aandacht bracht met het concept Norway Now.
De donderdag was wat Noorse muziek betreft mager bezet. De enige Noren deze avond waren de vijf meiden van Furia (album ...and then we married the world), die voor een man of 300 een krachtige show neerzetten. Meidenrock met ballen. Door de bezetting valt de band extra op, de vrouwen in het vak zijn toch vaak de lieve kleine meisjes die solo met een gitaar hun verdriet verwerken, zoals de mooie IJslandse Hera eerder die avond. Maar Furia verdient ook aandacht voor hun muziek, die live beduidend sterker overkomt dan op plaat. Pop/rock met toegangelijke melodieën en twee rondspringende gitaristes. Erg leuk.
Verder hoogetepunt van de avond was een bühne vol Deense acts, waarvan Kitty Wu de meeste indruk maakten en het in het Deens zingende Under Byen tegenviel.
Op vrijdag moesten er keuzes gemaakt worden. Een overvol programma, waaronder het Norway Now podium, en je kunt helaas maar op één plaats tegelijk zijn. Vele namen moesten sneuvelen (Ane Brun, St. Thomas, Ricochets, The Wonderfools, Thulsa Doom, Silver, Ralph Myerz & The Jack Herren Band), maar er bleef veel leuks over. Ane Brun (album Spending time with Morgan) speelde eerder op de dag een paar nummers in een platenzaak en kon samen met haar gitaar zeer overtuigen. Ze weet veel dynamiek en spanning in haar werk te leggen, waardoor ze bijna nooit gaat vervelen. Jammer dat het concert van haar 's avonds moest vervallen om bij Jim Stärk (albums Ten songs and Hey Hey & No time wasted) te kunnen zijn. Een combo uit Oslo dat rustige akoestische getinte liedjes maakt. Met een Rhodes-piano in de bagage klonk het allemaal heel gezellig, knus en mooi. En dat is niet negatief bedoeld. De twee platen van de band zijn een paar van mijn persoonlijke hoogtepunten uit Noorwegen van afgelopen jaar. Het is duidelijk nog een wat onervaren band op het podium, maar voor de goede luisteraar een pareltje. De Real Ones (album This is camping) hebben heel wat meer getourt en dat zie je. Van de cd was ik niet zo onder de indruk, maar wat een verrassing! Het vijftal maakt er een feest van met hun akoestische folk-pop. Muziek vol tegendraadse patronen en verrassende elementen. Met een Bob Dylan-cover weten ze zich ook wel raad, het werd een volledig ander nummer. Lachen met Dylan komt ook niet zo vaak voor. Later die avond speelde nog Cloroform (album Hey you, let's kiss). Het trio heeft in het verleden leuke releases gedaan (onder andere een cd met een gebreide hoes!) met gekke, dwarse electronica die naar pop neigde. De nieuwe plaat ken ik nog niet, maar het programma had gelijk toen ze schreef dat het stel metal, crossover en punk in de betonmolen doet. Dat kun je wel zeggen, ja. Wat een herrie. John Erik Kaada is de motor van de band, hij stond oorspronkelijk ook solo geprogrammeerd in plaats van Jim Stärk. Een duivel in een doos, die John Erik. Staat tussen twee keyboards volledig uit zijn dak te gaan en in de microfoon te schreeuwen, terwijl hij begeleidt wordt door contrabas en drums. Een muur van ritme, gekraak en geschuur. Zeker niet slecht, maar moeilijk te beoordelen als je de songs niet kent, alles een beetje op elkaar lijkt en al 6/7 bands hebt gezien.
De Ricochets (overigens een heel goede rockband, vaandeldragers van de rock'n'roll traditie, zegt men) moesten op mijn programma vervallen ten faveure van Tim Christensen, een Deense singer/songwriter c.q. rockartiest met onder andere de Noorse drummer Olaf Olsen (van Bigbang) in de gelederen. Met een lange geschiedenis in de Deense muziekscene straalt de kwaliteit van hem en zijn werk af. Ook een aanrader, mede door die fantastische drummer.
Tegen het einde van de avond verzamelde bijna de gehele Noorse delegatie zich in de USVA. Overal werd Noors gesproken, bands wisselden kontakten uit. De avond met The Wonderfools, Thulsa Doom en Silver was blijkbaar een fiasco geworden, omdat de bands op het laatste moment waren toegevoegd en "buiten programma" waren. Jammer. Nu maar hopen dat iemand snel een manier uitvindt waardoor je je in drieën of vieren kunt splitsen.

Bigbang en Midnight Choir - Harmonie, Bonn, Duitsland 11-11-03

2007-10-15T22:00:00.001+02:00

Een concert waar ze in Noorwegen jaloers op zouden zijn, deze avond in de kleine Harmonie in Bonn. Bigbang heeft een pauze ingelast in hun thuisland, maar trakteren de Duitsers (en later die week de Nederlanders in Amsterdam) op een avondje onvervalste rockmuziek. En dat samen met het rustige Midnight Choir, een band die inmiddels een redelijke following heeft opgebouwd in Duitsland. Op uitnodiging van WDR Rockpalast en in het kader van het Crossroads-festival zijn beide toch zeer van elkaar verschillende bands naar Duitsland gekomen, waar ze 3 jaar geleden ook samen getourd hebben. Dit betekende 4 camera's op en voor het podium en 2 achterin de zaal. Het is een mooie opname geworden.

Bigbang had de eer het publiek wakker te schudden. Deze band kan in mijn ogen weinig fout doen en leverde een oerdegelijke show, waar zoals gewoonlijk de energie van af knalde. Het rock-, soul- en blues-trio wilde duidelijk laten zien wat ze in huis hadden voor de Duitse camera's. Zanger/gitarist Øystein Greni schuifelde en spartelde glimlachend over de bühne alsof het zijn laatste concert zou zijn en drummer Olaf Olsen moest een cameravrouw wegduwen, omdat ze in de weg stond bij zijn explosieve werk. Het meest verrassende moment in de show was een akoestische versie van Old People, een b-side, die met piano een mooi rustpunt vormde in de set. De afsluiting was ook wonderschoon akoestisch, maar niet voordat de band zichzelf en het publiek tot de pijngrens dreef met een oorverdovende versie van Better Than Before. Nu moest Midnight Choir wel heel erg zijn best doen om te overtuigen.
En dat lukte ze uitstekend. Voor het eerst in jaren hadden ze een drummer meegenomen. In de persoon van Lee Harris van Talk Talk niet de minste. De contrabas zat ook in de bagage en samen met een sferische aankleding van de bühne (veel kaarsen, rode rozen, diverse atributen) maakte dit dat het concert klonk als een klok. Niemand had Midnight Choir ooit zo zien rocken. Enkel aan het begin en einde werd het tempo naar beneden bijgesteld. Hulde. De soms wat doelloze, dwepende muziek kreeg eindelijk ballen. Alle highlights van hun discografie kwamen voorbij, met October 8, Bayview en Amsterdam Stranded als persoonlijke hoogtepunten. Binnen al dit moois was de grootste verrassing toebedeeld aan liedjesschrijver Al DeLoner alias Atle Bystrøm die een zeer ingetogen soloversie van Mrs. Donald bracht. Het publiek was overduidelijk voornamelijk vanwege MC naar de Harmonie gekomen, en dat wist de band te waarderen. Rozen vlogen heen en weer en de band werd voor 2 toegiften teruggevraagd.
Deze Norwegian Night was een groot succes en beide bands waren in hun element. Gek is het dan om te horen dat MC het al een half jaar zonder vaste bassist Ron Olsen stelt, omdat hij verdwenen is en ze niet weten wat er met hem gebeurd is...

Zeromancer en Delaware - Live Music Hall, Keulen, Duitsland 18-09-03

2007-10-15T21:58:00.000+02:00

Het Noors-Amerikaanse vijftal Zeromancer heeft een nieuw album (Zzyzx op WEA Germany) en dat werd gevierd met een optreden in Keulen. Delaware uit Drammen had de eer te openen. De link Delaware - Zeromancer is makkelijker dan je zou denken, want Zeromancer-zanger Alex Møklebust heeft zich in het verleden dienstbaar gemaakt als producer voor de eerste demo-cd van Delaware. Een verdwaalde enkeling was gekomen om deze band aan het werk te zien, maar ze kregen genoeg bijval, hoe zeer beide bands ook muzikaal verschillen. De drummer had duidelijk wat aan restyling gedaan om niet teveel uit de toon te vallen bij het donker gekleede publiek. Iedere openingsband moet het natuurlijk doen met een sobere aankleding en dat was vanavond niet anders. Dit kon de band niet deren. De melancholische popsongs rockten live genoeg om hier en daar een teen te doen opwippen. Als eigen hoofdact doet Delaware het beter, met een zeer professionele lichtshow. Maar ieder zieltje telt, en die hebben ze wel een paar gewonnen deze avond.
Zeromancer liet de spanning hoog oplopen door eerste een film te tonen waarop de band in een cabrio door de Amerikaanse dessert cruist (de naam van het nieuwe album Zzyzx is ook de naam van een plaatsje tussen Las Vegas en San Francisco). In de film zien we ze aankomen bij de Live Music Hall (dan toch in een tourbus) en we volgen ze tot op de bühne. Grappig idee. Wat volgt is een heel degelijke show, met een gestylde band die langzaam op gang komt, maar weet wat ze doet. Hun mix tussen trash, industrial, monumentale pop en catchy refreinen werkt goed. Drie bandleden komen van het legendarische Seigmen, dat midden jaren '90 een paar klassieke cd's maakte, in het Noors en Engels. Hoogtepunt voor ondergetekende was dan ook het moment waarop zanger Alex een paar zinnen in het Noors zong uit een Seigmen lied. Zeromancer haalt in mijn ogen zelden het niveau van Seigmen, maar het is inmiddels ook een heel andere band geworden.
De videowand bleef met visuals gedurende het hele concert in gebruik en werd zelfs gebruikt voor een karaoke-versie van Clone Your Lover. Bij de afsluiter Famous Last Words werd men via video opgedragen de aanstekers erbij te pakken. Je moet houden van dit soort vertoon, mijn liefhebberij is het niet, maar de band wist veel sympathie op te wekken. Bassist Kim Ljung was zelfs zo eerlijk te zeggen dat ze bang waren geweest dat de grote zaal leeg zou blijven.
De grote show van Zeromancer deed die van Delaware natuurlijk verbleken, maar beide bands deden waar ze goed in waren. Melancholische popliedjes spelen en uitpakken met trash-pop. Een geslaagde avond.

de oude doos/ old stuff

2007-10-15T20:00:00.000+02:00

Bigbang – Radio radio tv sleep

(Warner Music Norway, 2003)

Så har Oslo-trioen Bigbang endelig kommet med et (dobbelt)album alle har ventet på! Radio radio tv sleep har blitt en live-plate som for første gang uttrykker spillegleden og energien de er så kjente for i all sin prakt. For Bigbang er først og fremst et utrolig bra liveband, med Øystein Greni på gitar og vokal som strålende middelpunkt og Nikolai Eilertsen (bass) og Olaf Olsen (trommer) som gudbenådet rytmetandem. Deres energetiske blanding av rock, blues og soul låner seg best til live-formatet.
Radio radio tv sleep består av to cd’er, en akustisk, en elektrisk. Platene ble tatt opp på forskjellige steder i Norge hvor bandet enten spilte 2 konserter på rad eller kombinerte et akustisk og et elektrisk sett i ett. Den positive responsen etter deres første akustiske opptreden i Oslo i 2001 har de heldigvis tatt til hjerte og nå gjort en plate av.
Cd 1, den akustiske, er Bigbang i en form vi ikke kjenner så godt fra før, men herregud som det funker. Øystein Greni og co. klarer å suge mot seg oppmerksomheten med klare, stillferdige versjoner av elektriske låter og akustisk material som har fått mer dybde og variasjon. Tre nye låter er med på denne skiva, Lights go out, Cry right og en Steve Winwood cover Can’t find my way home.
Cd 2 er elektrisk og på mange måter en slags Greatest Hits, selv om bare Girl in Oslo er en hit i den forstand. Mye av materialet som presenteres her har bandet spilt live i mange år. Sånt sett byr ikke denne cd’en på noen overraskelser, men for første gang låter det meste som det skal. Det rocker, det ruller og er forholdsvis enkel i uttrykket, med gitar, bass og trommer. Og akkurat her ligger et lite problem: av og til blir det litt for bråkete og en-dimensjonal. Dette er egentlig en selvfølge på live-plater, for vi kan ikke se bandet spille, så hardt vi enn prøver. Det visuelle høydepunktet får vi dessverre ikke med på cd: Girl in Oslo med 5 (!) trommesett og blåsere.
Radio radio tv sleep er Bigbang i blodform. Rock’n’roll rett ut og vakker akustisk melankoli. Men det kan bli bedre enn dette. De siste studio-utgivelsene viser et band i stadig utvikling, som stadig utvider instrumentasjonen og med erfaringene de har samlet med denne plata skal den nye (som har fått arbeidstittelen Sound on sound) bli et nytt høydepunkt. Til jul kommer det en DVD.

Bigbang myspace

//delaware - ...and everything reminds me
(Columbia, 2003)

Het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt op groen; in Drammen is altijd wat te doen. Maar dit slaperige voorstadje van Oslo veranderde een paar jaar geleden ineens in Drammen Rock City! met de komst van onder andere //delaware. Dit viertal timmerde zoals iedere andere band aan de weg met een demo-cd en wat optredens en werden daardoor opgepikt door Sony Duitsland. Je kunt ‘t slechter treffen. En zo is hun langspeler ...and everything reminds me eerst in Duitsland en een paar maanden later in Noorwegen uitgekomen. Sony... ja logisch. //delaware brengt songs vol pathos en een beetje kitsch in een radiovriendelijk formaat, evenzo zondoorstoofd en romantisch als de cover van de plaat. Manic Street Preachers en Placebo zijn een paar vage referenties. Zanger Richard Holmsen herinnert ook nog eens aan a-ha’s Morten Harket en William van de Poor Rich Ones met zijn zuivere, hoge stem.
Aan leuke en mooie melodieën ontbreekt het niet. //delaware verstaan hun vak en leveren ook een zeer professionele liveshow. Sommige songs beklijven, sommigen blijven ergens steken, ergens ontbreekt het aan diepte en variatie. Tekstueel grenzen enkele liedjes aan kitscherige simpelheid, of drukken juist gevoelens uit op een manier die iedereen kan begrijpen, het is maar hoe je het bekijkt. Everything sometimes, Crevice en Last night bijvoorbeeld zijn goeie popsongs, maar voor een heel album is dat net niet genoeg.

Delaware myspace

Johndoe – Rastløs rock’n’roll
(Dead Letter Records/ Johndoe Records, 2002)

Rusteloze rock’n’roll, dat is precies waar Johndoe uit Trondheim voor staat. In het Noors en het klinkt nog verdomd goed ook. Kaizers Orchestra zijn daar natuurlijk het ultieme bewijs van, maar al te zelden lukt het een band om in het Noors geloofwaardig over te komen. Op deze EP jassen Johndoe er in een kwartiertje 5 puntige songs doorheen die stuk voor stuk een eigen karakter hebben en nooit de goede melodie uit het oog verliezen. Want dit is niet de vuige rock’n’roll waar een Turbonegro of een Gluecifer voor staan. Melodie en scherpe teksten over het leven in de stad staan voorop. Ben benieuwd hoe hun net bij Columbia/Sony verschenen album Ja takk til trøbbel klinkt.

Johndoe myspace